Nöbetçi Eczaneler
Toroslar’ın eteklerinde yer alan Arslanköy’de mikrofon bu kez geçmişle bugünü karşılaştırmak için uzatıldı. “Eskiden mi daha güzeldi, şimdi mi?” sorusu, köy meydanında farklı kuşaklardan vatandaşları ortak bir tartışmada buluşturdu.
“Kapılar kilitlenmezdi”
67 yaşındaki emekli çiftçi, geçmişe duyduğu özlemi şu sözlerle dile getirdi:
“Eskiden daha güzeldi desem gençler kızacak ama ben öyle düşünüyorum. O zaman insanlar birbirini tanıyordu. Kapılar kilitlenmezdi. Akşam olunca herkes dışarı çıkar, sohbet ederdi. Şimdi hayat kolaylaştı ama insanlar uzaklaştı.”
Gençler memnun ama eksikleri görüyor
24 yaşındaki üniversite öğrencisi ise bugünün imkânlarına dikkat çekti:
“Şimdiki hâlini daha çok seviyorum. İnternet var, ulaşım daha iyi. Ama büyüklerden de hep aynı şeyi duyuyorum; eskiden insan ilişkileri daha kuvvetliymiş.”
20 yaşındaki bir başka öğrenci de benzer bir noktaya işaret etti:
“Burada büyüdüm ama şehirde yaşamak isteyen çok. Çünkü imkânlar sınırlı. Ama ben doğayı seviyorum.”
“Teknoloji var ama stres de var”
52 yaşındaki esnaf, iki dönemi de yaşamış biri olarak denge kurdu:
“Eskiden ekonomik olarak herkes çok zengin değildi ama insanlar daha rahattı. Şimdi teknoloji var ama stres de var.”
Köyler boşalıyor
39 yaşındaki hayvancılıkla uğraşan vatandaş ise üretimdeki değişime dikkat çekti:
“Eskiden üretim daha güçlüydü. İnsanlar toprağa bağlıydı. Şimdi gençler şehir istiyor. Köy boşalıyor.”
“Romantikleştirmemek lazım”
58 yaşındaki emekli öğretmen, geçmişe temkinli yaklaştı:
“Eskiden güzeldi ama romantikleştirmemek lazım. Sağlık, ulaşım, eğitim zordu. Şimdi bazı şeyler daha iyi. Ama insanlar eski samimiyeti özlüyor.”
“Sorun eski-yeni değil, insan”
31 yaşındaki elektrik teknikeri ise tartışmayı farklı bir noktaya taşıdı:
“Bence mesele eski-yeni değil. İnsanlar değişti. Eskiden telefon yoktu, insanlar birbirine mecburdu. Şimdi herkes kendi dünyasında.”
“Her şey var ama huzur yok”
72 yaşındaki emekli vatandaşın sözleri ise duygusal bir özet oldu:
“Çocukluğum gözümün önüne geliyor. O zamanlar daha sadeydi hayat. Şimdi her şey var ama huzur daha az gibi geliyor.”
Tek bir ortak özlem: İnsanlık hâlleri
Mikrofon son kez çevrildiğinde verilen yanıt, kuşak farkını ortadan kaldırdı:
“İnsanların birbirine vakit ayırdığı zamanlar geri gelsin.”
Arslanköy’de yanıtlar farklı olsa da ortak duygu değişmedi:
İmkânlar arttı, hayat kolaylaştı… Ama birçok kişiye göre, eski günlerin sıcaklığı hâlâ aranan bir değer.