Nöbetçi Eczaneler
Önyargı, bu ülkenin en büyük hastalığı.
Kimse kimseyi tanımıyor, ama herkes herkes hakkında bir hükme sahip.
Dindarı görmeden yobaz diyor.
Seküleri görmeden ahlaksız diyor.
Doğuluyu görmeden kaba diyor.
Batılıyı görmeden şımarık diyor.
Dolmuşçuyu görmeden kabadayı diyor.
Öğrenciyi görmeden tembel diyor.
Tanımadan, konuşmadan, bir çay içmeden yapıştırıyoruz etiketi.
Peki önyargı ne işe yarıyor? Hiçbir işe yaramıyor. Sadece bizi cahil bırakıyor.
Önyargılı insan, beynini kapatmış insandır. Öğrenmeye kapatmıştır. Çünkü zaten kararını vermiştir. Artık ne anlatırsan anlat, duymaz.
En tehlikelisi de eğitimli önyargıdır. Cahil adamın önyargısı bağırır, kendini belli eder. Eğitimli adamın önyargısı süslüdür. “Sosyolojik tespit” der, “analiz” der, “gözlem” der. Adını değiştirir ama yine önyargıdır.
Mersin’de dolmuşa biniyorsun. Şoför sakallıysa, bazılarının aklından ilk geçen şey: Kesin kural tanımaz. Şoför dövmeliyse, kesin serseri. Halbuki adam yıllardır ekmeğinin peşinde, kimseye zararı yok.
Bir kız başörtülü ise, “üniversite okumamıştır” sanıyorsun. O kız üç dil biliyor.
Bir adam takım elbiseli ise, “zengindir, mutludur” sanıyorsun. O adam borçtan uyuyamıyor.
Önyargı böyle bir şey. İnsanı değil, kafandaki kalıbı görüyorsun.
Bu memleket önyargı yüzünden çok kavga etti. Sağcı-solcu diye, Alevi-Sünni diye, başörtülü-başı açık diye. Hep tanımadan hüküm verdik.
Çözümü zor değil. Bir insan hakkında konuşmadan önce bir soru sor kendine: Ben bu insanı gerçekten tanıyor muyum?
Cevap hayırsa, sus. Dinle. Tanı.
Önyargı tanımadan verilen hükümdür. Hüküm vermek için önce tanımak lazım.