Nöbetçi Eczaneler
Bir adam geliyor, Peygamber Efendimiz’e bakıp “Haşimoğullarından eksik biri geliyor.” diyor.
Efendimiz buyuruyor ki: “Doğru söyledin.”
Biraz sonra Hz. Ebubekir geliyor. “Ey üstümüze doğan güneş! Nûrun iki cihana da yetiyor.” diyor.
Efendimiz ona da buyuruyor: “Doğru söyledin.”
Ashab şaşırıyor. “İkisine de aynı şeyi nasıl söylersin?” diye soruyorlar.
Efendimiz buyuruyor ki: “Ben berrak bir aynayım. Herkes bende kendini görür.”
Mevlana bu kıssayı anlatır ve der ki: Güneşi öven aslında kendi gözünün güzelliğini övmüştür. Güneşi yeren de kendi gözündeki kusuru anlatmıştır.
İşte bugün dindar insanlara cahil diyenlere bu yüzden kızmıyorum.
Çünkü mesele o değil. Mesele aynada ne gördüğü.
Kalbi karanlık olan, aydınlığa koşanı deli zanneder. İçi boş olan, dolmaya çalışana cahil der.
Kimin cahil, kimin deli, kimin akıllı olduğunu kul bilemez. Onu ancak Allah bilir.
Ama şunu iyi bilirim: İnsan karşısındakinde daima kendi kalbindekini görür.