Hayatta En Önemli Şey Ne Makam, Ne Mevki…

Bir gün, bir cenazeye gittim. Adam çok zengindi. Çok tanınmış biriydi. Makamı vardı. Mevkii vardı. Arabaları vardı. Evleri vardı. Herkes onu tanıyordu.

Mezara indirdiler. Üstüne toprak attılar. Herkes gitti. Bir tek, onun için okunan dua kaldı.

O an düşündüm: “Hani makamı? Hani mevkii? Hani parası? Hani şöhreti?”

Hiçbiri onunla gelmedi. Hepsi dünyada kaldı.

İşte hayat, tam da bu kadar. Makam dediğin, bir koltuk. Bugün sen oturursun, yarın başkası oturur. Mevki dediğin, bir unvan. Bugün sana “müdürüm” derler, yarın “emekli” derler. Para dediğin, bir kâğıt. Bugün senin cebinde, yarın başkasının cebinde.

Ama bir şey var ki, seninle mezara giriyor. Bir şey var ki, sen ölünce bile seninle kalıyor. Bir şey var ki, Allah’ın huzuruna çıktığında, sana sorulacak.

O da şu: “Allah senden razı mıydı?”

Biri, müdür olmak için yaşıyor. Biri, zengin olmak için yaşıyor. Biri, ünlü olmak için yaşıyor. Biri, herkesin onu sevmesi için yaşıyor. Biri, güzel bir ev, güzel bir araba için yaşıyor.

Hepsi koşuyor. Hepsi yoruluyor. Hepsi, “bir gün rahat edeceğim” diyor. Ama o bir gün, hiç gelmiyor. Çünkü makam, doyurmuyor. Mevki, doyurmuyor. Para, doyurmuyor.

Bir adam tanıyorum.

Müdür oldu. “Oh, rahatladım” dedi. Bir ay sonra, genel müdür olmak istedi. Genel müdür oldu. “Şimdi rahatladım” dedi. Bir ay sonra, daha üstünü istedi. Hâlâ istiyor. Hâlâ rahat değil.

Niye?

Çünkü makam, bir susuzluk gibi. İçtikçe, daha çok susarsın. Mevki, bir ateş gibi. Ne kadar odun atarsan, o kadar büyür.

İnsan, makamı için, Allah’ı unutuyor. Mevkii için, namazını unutuyor. Parası için, annesini unutuyor. Şöhreti için, eşini unutuyor.

Sonra, bir gün, her şeyini kaybedince, “Allah’ım, ben ne yaptım?” diyor.

Ama geç kalmış oluyor.

Bunu sana büyük laflarla anlatmayayım. Basit anlatayım.

Allah’ın razı olduğu kul, makamı olmayabilir. Mevkii olmayabilir. Parası olmayabilir. Ama kalbi temizdir.

Bir pazarcı düşün. Sabah 5’te kalkıyor. Soğukta, sıcakta, tezgâhının başında. Kimse onu tanımıyor.

Kimse ona “büyüksün” demiyor. Ama o, kimseyi kandırmıyor. Tartıda hile yapmıyor. Bir yaşlı gelince, ona yardım ediyor. Bir çocuk gelince, ona bir elma hediye ediyor. Eve gidince, eşine gülümsüyor. Çocuğuna sarılıyor.

İşte bu adam, Allah’ın katında, bir genel müdürden daha büyüktür. Çünkü Allah, makama bakmıyor. Kalbe bakıyor.

Bir anne düşün. Kimse onu alkışlamıyor. Kimse ona madalya vermiyor. Ama o, gecenin bir yarısı, çocuğu ağlayınca kalkıyor. Kendi uykusundan vazgeçiyor. Kendi hayatından vazgeçiyor. Kimse görmüyor. Kimse bilmiyor. Ama Allah görüyor. Allah biliyor.

İşte bu anne, Allah’ın katında, bir ünlüden daha ünlüdür. Çünkü Allah, şöhrete bakmıyor. Samimiyete bakıyor.

Bir genç düşün. Üniversite okumuyor. Güzel bir işi yok. Ama kimseye kötülük yapmıyor. Kimseyi kırmıyor. Kimseye yalan söylemiyor. Kimseye zulmetmiyor. Geceleri, “Allah’ım, beni affet” diye dua ediyor.

İşte bu genç, Allah’ın katında, bir zenginden daha zengindir. Çünkü Allah, paraya bakmıyor. Takvaya bakıyor.

Bunu kendine sor. Samimi sor.

Sen, insanların sana “aferin” demesi için mi yaşıyorsun? Yoksa Allah’ın sana “aferin kulum” demesi için mi?

Sen, insanların seni alkışlaması için mi yaşıyorsun? Yoksa Allah’ın seni sevmesi için mi?

Sen, bir koltuk için mi yaşıyorsun? Yoksa bir kalp için mi?

Bak, makam da lazım. Mevki de lazım. Para da lazım. Ben “bunları bırak” demiyorum. Çalış. Kazan. Yüksel. Ama bunları, Allah’ın rızası için yap.

Müdür ol, ama zalim müdür olma. Adaletli müdür ol. Zengin ol, ama cimri zengin olma. Cömert zengin ol. Ünlü ol, ama kibirli ünlü olma. Alçakgönüllü ünlü ol.

Makamın, seni Allah’tan uzaklaştırıyorsa, o makam, sana beladır. Paran, seni Allah’tan uzaklaştırıyorsa, o para, sana beladır. Şöhretin, seni Allah’tan uzaklaştırıyorsa, o şöhret, sana beladır.

Ama makamın, seni Allah’a yaklaştırıyorsa, o makam, sana nimettir. Paran, seni Allah’a yaklaştırıyorsa, o para, sana nimettir. Şöhretin, seni Allah’a yaklaştırıyorsa, o şöhret, sana nimettir.

Bir gün, öleceksin. Bunu biliyorsun. Ben de öleceğim. Hepimiz öleceğiz.

O gün, mezar taşında ne yazacak? “Müdürdü” mü yazacak? “Zengindi” mi yazacak? “Ünlüydü” mü yazacak?

Hayır. Mezar taşında, sadece adın yazacak. Ve bir tarih. Doğdun, öldün.

Ama Allah’ın katında, senin için ne yazacak? İşte önemli olan bu.

“Bu kulum, makam için değil, benim için yaşadı” mı yazacak? “Bu kulum, para için değil, benim rızam için yaşadı” mı yazacak?

Bugün, bir karar ver. De ki, “Ben, bugünden sonra, insanların razı olduğu kul olmak için değil, Allah’ın razı olduğu kul olmak için yaşayacağım.”

O zaman, makamın olmasa da, en büyük makama sahip olacaksın. Mevkiin olmasa da, en büyük mevkiye sahip olacaksın.

Çünkü en büyük makam, Allah’ın razı olduğu kul olmaktır. En büyük mevki, Allah’ın sevdiği kul olmaktır. En büyük zenginlik, Allah’ın “kulum” demesidir.

Gerisi, hepsi toprak.