Nöbetçi Eczaneler
Hz. Yusuf, Hz. Yakup’un en sevdiği evladıydı. Babası onu çok severdi. Çünkü o, hem çok güzeldi, hem çok temiz kalpliydi, hem de Allah ona rüya tabir etme yeteneği vermişti.
Bir gece rüya gördü. Güneş, ay ve on bir yıldızın kendisine secde ettiğini gördü. Koşarak babasına anlattı.
Babası dedi ki: “Oğlum, bu rüyayı kardeşlerine anlatma. Çünkü onlar seni kıskanıyor. Şeytan onların kalbine vesvese verir. Sana bir tuzak kurarlar.”
Ama kıskançlık, zaten kardeşlerinin kalbini sarmıştı. Onlar diyorlardı ki: “Babamız Yusuf’u bizden daha çok seviyor. Biz on kişiyiz, güçlüyüz, o daha çocuk. Neden onu seviyor?”
Kıskançlık büyüdü. Haset büyüdü. Sonra şeytan, onlara bir fikir verdi. “Yusuf’u ortadan kaldırın. Babamızın sevgisi size kalsın.”
Bir gün babalarına geldiler. “Baba, Yusuf’u da bizimle gezmeye gönder. Oynasın, eğlensin. Biz onu koruruz” dediler.
Hz. Yakup’un içi hiç rahat değildi. “Onu alıp götürmenizden korkarım. Siz dalgınken onu kurt kapar” dedi.
Ama ısrar ettiler. Sonunda babası dayanamadı, izin verdi.
Yusuf’u alıp kırlara götürdüler. Önce onunla oynadılar. Sonra birden yüzleri değişti. Gözleri karardı. Kardeşini tuttukları gibi, ıssız bir kuyuya attılar.
Düşün. Kendi kardeşlerin. Aynı babanın çocukları. Aynı sofrada büyüdüğün, aynı evde uyuduğun kardeşlerin. Seni kuyuya atıyor. Üzerine bir de “babamıza kurt yedi diyeceğiz” diyorlar.
Yusuf, o karanlık kuyuda tek başına kaldı. Korkmuş, ağlıyor, üşüyor. Ama Allah onu bırakmadı. Allah ona vahyetti: “Korkma Yusuf. Bir gün onlara bu yaptıklarını, onlar farkında bile olmadan anlatacaksın.”
Kardeşleri, Yusuf’un gömleğini çıkardılar. Üzerine sahte kan sürdüler. Akşam babalarına ağlayarak geldiler. “Baba, biz yarış yaparken Yusuf’u eşyaların başında bıraktık. Kurt onu yedi. İşte gömleği.”
Hz. Yakup gömleğe baktı. Gömlek yırtılmamıştı. Kan vardı ama yırtık yoktu. Kurt, bir çocuğu yer de gömleğini yırtmaz mı? Anladı. Ama sabretti. “Benim yapacağım şey, güzel bir sabırdır. Allah’tan yardım beklerim” dedi.
Bu arada Yusuf’u kuyudan bir kervan çıkardı. Onu köle diye Mısır’a götürüp sattı. Mısır’ın veziri Aziz, onu satın aldı. Evinde büyüttü. Yusuf, orada da çok güzeldi. O kadar güzeldi ki, gören herkes hayran kalıyordu.
Ama güzellik, bazen imtihan olur. Vezirin karısı Züleyha, Yusuf’a göz koydu. Onu günaha çağırmak için kapıları kapattı. “Haydi gel” dedi.
Yusuf, “Allah’a sığınırım. Senin kocan bana iyilik etti. Ben hainlik yapmam” dedi ve kapıya doğru koştu. Kadın, arkasından koşup gömleğini arkadan yırttı. Tam kapıda, kocası ile karşılaştılar.
Kadın hemen suçu Yusuf’un üzerine attı. “Sana ve ailene göz diken bu köleyi ne yapacaksın? Ya hapis, ya acı bir azap.”
Yusuf, suçsuzdu. Ama kimse ona inanmadı. Bir şahit, “Gömlek önden yırtılmışsa Yusuf yalan söylüyor, arkadan yırtılmışsa kadın yalan söylüyor” dedi. Gömleğe baktılar. Arkadan yırtılmıştı. Yani Yusuf doğru söylüyordu.
Ama yine de, dedikodu büyümesin diye, Yusuf’u hapse attılar.
Düşün. Suçsuzsun. Kuyuya atıldın. Köle diye satıldın. İffetini korudun. Ve ödül olarak hapse atıldın.
Yusuf, hapiste yıllarca kaldı. Ama hapiste bile isyan etmedi. Hapiste bile insanlara iyilik yaptı. Hapistekilerin rüyalarını tabir etti. Onlara Allah’ı anlattı. Hapishaneyi, bir medreseye çevirdi.
Bir gün, Mısır Kralı bir rüya gördü. Yedi zayıf ineğin, yedi semiz ineği yediğini, yedi kuru başağın, yedi yeşil başağı sardığını gördü. Kimse tabir edemedi. Hapisten çıkan arkadaşı, “Hapiste Yusuf diye biri var, o bilir” dedi.
Yusuf, rüyayı tabir etti. “Yedi yıl bolluk olacak. Sonra yedi yıl kıtlık olacak. Bolluk yıllarında biriktirin, kıtlık yıllarında kullanın” dedi.
Kral, bu zekâya hayran kaldı. Yusuf’u hapisten çıkardı. Ona, “Bugünden sonra sen, benim yanımda güvenilir birisin. Mısır’ın hazinelerinin başına geç” dedi.
Yusuf, artık Mısır’ın en güçlü adamıydı. Kuyuya atılan çocuk, sarayın efendisi olmuştu. Habise atılan köle, ülkenin hazinelerinin sahibi olmuştu.
Kıtlık yılları geldi. Kardeşleri, Mısır’a yiyecek almaya geldiler. Yusuf’un karşısına çıktılar. Onu tanımadılar. Ama Yusuf onları tanıdı.
Onlara iyilik yaptı. Yiyecek verdi. Sonra, küçük kardeşi Bünyamin’i getirmelerini istedi. Sonunda, kim olduğunu açıkladı. “Ben Yusuf’um. İşte kardeşim Bünyamin. Allah bize lütfetti. Kim sabrederse, Allah onun karşılığını verir.”
Kardeşleri utandı. Ağladılar. “Vallahi Allah seni bizden üstün kıldı. Biz hata ettik” dediler.
Yusuf ne yaptı biliyor musun? İntikam almadı. “Bugün size kınama yok. Allah sizi affetsin” dedi. Kuyuya atanları affetti. Hapse düşmesine sebep olanları affetti.
Sonra babası, annesi, bütün ailesi Mısır’a geldi. Hep birlikte Yusuf’un karşısında eğildiler. O küçükken gördüğü rüya gerçekleşti. Güneş, ay ve on bir yıldız, ona secde etti.
İşte Hz. Yusuf’un hikâyesi budur.
Kuyuya atılan, saraya çıkar. Hapse atılan, hazineye oturur. İftiraya uğrayan, itibara kavuşur. Sabreden, kazanır.
O yüzden sen, bugün kuyudaysan, korkma. Bugün hapisteysen, umudunu kesme. Bugün iftiraya uğradıysan, üzülme.
Çünkü Allah, Yusuf’u kuyuda bırakmadı. Bizi de bırakmayacak inşallah.