BİLMEKTEN ÇOK HİSSETMEK…

Ben tasavvuf falan çok bilen biri değilim. Açık söyleyeyim. Kitaplar okudum, büyükleri dinledim ama hâlâ bilmediğim çok şey var.

Ama bir şeyi hissettim. Onu anlatayım size.

Bazen bir çiçeğe bakıyorum. Hiçbir şey yapmadan, öylece bakıyorum. O renk, o koku… İçimden bir şey diyor ki, “Bunu kim yaptı?” Topraktan böyle bir şey nasıl çıkıyor? Ben yapamam. Kimse yapamaz.

Bazen gökyüzüne bakıyorum. Akşam, gün batarken. O kırmızılık, o pembelik o renklerin cümbüşü… Telefonla çekmeye çalışıyorum, olmuyor. O anı yaşamak lazım. O anda içimden, “Allah’ım sen ne güzel yaratıyorsun” demek geliyor. Zorla değil, kendiliğinden.

Bazen bir bebeğe bakıyorum. Gülüyor. O gülüş, insanın içini ısıtıyor. Diyorum ki, bu gülüşü o bebeğe kim verdi?

İşte ben, Allah’ı böyle anlıyorum. Büyük büyük laflar edemiyorum. “Azamet, kudret” falan… Benim dilim o kadar dönmüyor. Ben sadece bakıyorum ve şaşırıyorum.

Allah’ın büyüklüğünü de böyle hissediyorum. Kendimi düşünüyorum. Ben kimim ? Milyarlarca insanın arasında biriyim. Ama Allah, beni de unutmamış. Nefesimi veriyor. Kalbimi çalıştırıyor. Beni hâlâ seviyor. Ben kendimi unuttuğum zamanlarda bile, O beni unutmamış. Bu bana çok anlamlı geliyor.

Güzelliğini de böyle hissediyorum. Yağmurun yağmasında, güzel bir yemeğin tadın da, sevgiyle özlemle olan bir sarılma da… Bunlar bana hep “Allah bizi seviyor” dedirtiyor.

Tasavvuf dedikleri şey de galiba bu. Yani çok bilmek değil, çok hissetmek. Çok konuşmak değil, çok susup bakmak.

Ben bazen oturuyorum, “Allah” diyorum içimden. Kimseye hava atmak için değil. Bir şey istemek için de değil. Sadece içim rahatlıyor. Sanki biriyle konuşuyormuşum gibi. Sanki beni anlayan biri varmış gibi. Ben öyle hissediyorum.

Sana “şöyle yap, böyle yap” diyecek halim yok. Ben de yapamıyorum zaten. Ben de kızıyorum, kırılıyorum, unutuyorum.

Ama bir şey var. Ne zaman kalbim daralsa, bir çiçeğe, bir gökyüzüne, bir çocuğa, bir kediye bakıyorum. Ve içimden, “iyi ki varlar” diyorum.

Belki tasavvuf da budur. Bilmekten çok hissetmek…