Şans Mıknatısı mı, Yoksa Kendi Elçeğimizle mi Yazdık Bu Masalı?
Merhaba sevgili okurlarım! Bugün sizlerle bir hikâyeyi masaya yatırıp biraz gülümseyeceğiz, biraz da düşüneceğiz. Hep hüzün olmaz değil mi arada gülmemiz, hayatın güzelliklerinin farkına da varmamız gerekli değil mi?
Karşımda bir şanslı adam var, kendini “şans mıknatısı” ilan etmiş, elini neye atsa başarıyormuş. Bir aydır dilinde olumlamalar: “Ben şanslıyım, ben bir şans mıknatısıyım…” Ve işte, işleri tıkır tıkır yoluna girmiş, toparlanma sürecini atlatmış. Tabii, bu mucizevi yükselişi “gizli ellerin yardımıyla” diyerek açıklıyor. Hani şu filmlerdeki gizemli kahramanlar gibi, sahne arkasından ipleri çeken, onun için işleri yoluna koyan birileri varmış sanki. Vay be, ne güzel hayat!
Bu şanslı zat, çevresinde ve gazetelerde ki “seçilmiş kulları” görebiliyormuş mesela. Onlar öyle insanlarmış ki, evren onlara kol kanat gerermiş, yaradan tarafından VIP listesine alınmışlar mış.
Mesela bir arkadaşından bahsediyor: Adam iki liraya ürün alıyor, mantık gereği en fazla on liraya satar, değil mi? Ama yok! Bu arkadaş, doğum günü çocuğu edasıyla o ürünü yüz liraya satarmış. Şimdi buna ne diyelim? İşleri rast gitmek mi, komşuyu çıldırtmak mı, yoksa “Nasılsa biri alır!” cesareti mi? İsim koymak zor, ama gözlemlediği kadarıyla bu şanslı tiplerin pozitif ve iyi niyetli yaklaşımları, hayatlarını bir süper kahraman filmine çeviriyormuş. Gizli süper güçleri devreye giriyor, sofranın balını yiyorlarmış. Afiyet olsun, ne diyelim!
Bu şanslı insanların yanında vakit geçirmek ise bambaşka bir keyifmiş. Sohbetlerine eşlik edersen, kalbin ve ruhun kirlenmemişse, o güzelliği iliklerine kadar hissedermişsin. Hani neredeyse bir melek korosu fonda çalmaya başlayacak, bir ışık hüzmesi tependen inecek!
Yaradan’ın insanları ve kâinatı yaratıp, kısmetleri için birbirine vesile kıldığını söylüyor. Derin bir düşünce, kabul. Ama durun bir dakika, bu hikâye bana biraz fazla pembe geldi. Şans mıknatısı, gizli eller, olumlamalarla uçuşa geçmek… Sanki bir Disney masalından fırlamış gibi. Gerçek hayatta işler böyle mi yürüyor, yoksa biz mi yanlış filmi izledik?
Mesela o iki liraya alıp yüz liraya satan arkadaş… Belki de adamın pazarlama dehası vardır? Hani şu “Bu ürün limited edition, son bir tane kaldı!” numaralarını çekip milleti gaza getirenlerden. Ya da doğru zamanda doğru yerde bulunmuş, birinin acil ihtiyacını yakalamış.
Şans mı? Belki biraz. Ama sadece “Ben şanslıyım!” diye bağırarak mı oldu bu işler? Şüpheliyim. Hayat, biraz da alın teri, biraz da akıl ister. Olumlamalarla motive olmak güzel, ama her sabah aynaya bakıp “Ben bir yıldızım!” demekle yıldız olunmuyor. Bazen o yıldızı gökyüzüne senin çaban asıyor. Bunu da Bir köşeye yazmak gerektiği kanaatindeyim.
Şanslılarla Takılmak: Terapi mi, Polyannacılık mı?
Yine de şu var: Pozitif insanlarla vakit geçirmek insana iyi geliyor. Bunu inkâr edemem. Başarılı, enerjik, hayata gülerek bakan tiplerle oturup kalktığında, sen de bir şekilde gaza geliyorsun. “Hah, ben de yaparım!” diyorsun. Ama bana söylediği “Onları hissetmek için Kalbin ve ruhun kirlenmemiş olmalı” kısmı biraz romantik kaçtı bana. Gerçek hayatta hepimiz biraz griyiz, değil mi? Kimin kalbi tamamen pırıl pırıl ki? Hepimizin içinde iyilik de var, ufak tefek huysuzluklar da. Bu şanslı insanları hissetmek için illa kutsal bir varlık mı olmak lazım? Bence hayır. Onlar da insan, biz de. Belki sadece daha iyi rol yapıyorlar!
Bir de şu “kısmet için vesile olma” meselesi var. Evet, güzel bir inanç. Kimi için kader, kimi için tesadüf. Ama “Böyle insanları kolay kolay göremezsiniz, kendilerini belli etmezler” deyince işler biraz gizemli bir hâl alıyor. Sanki şehirde dolaşan süper kahramanlar var da biz fark etmiyoruz! Refaha ve bolluğa götürüyorlarmış hem maddi hem manevi. E peki, niye saklanıyorlar? Bizi niye hemen bulmuyorlar da “Hissetmeyi bekle!” diyorlar? Belki de mesele şu: O refahı ve huzuru kendimiz yaratıyoruz, ama şansı başkalarına mal ediyoruz. “Gizli el” dediğimiz şey, aslında kendi çabamızın gölgesi olabilir mi?
Bu şanslı adamın hikâyesi bana hem komik hem de düşündürücü geldi. Olumlamalarla uçuşa geçmek, gizli ellerin desteğiyle zirveye çıkmak… Kulağa hoş, ama biraz abartılı. Hayat, çalışmakla, çabalamakla, bazen de şansı cebimize koymakla güzel. Pozitif düşünce ve iyi niyet, bu yolda harika birer yol arkadaşı. Ama her şeyin anahtarıymış gibi davranmak? İşte orada durup biraz gülümsüyorum. Belki bu arkadaşımız, kendi başarılarını biraz süslüyor. Belki işleri rast gitmesinin sebebi sadece şans değil, zekâsı ve emeği. Kim bilir?
Yine de şunu diyeyim: Eğer “Ben şanslıyım!” demek ona enerji ve mutluluk veriyorsa, varsın desin! Hepimizin kendi masalı var, kendi yolumuz var. O şans mıknatısı olmaya devam etsin, biz de arada bir aynaya bakıp “Bugün de fena değilim!” diyelim. Ne dersiniz? Şanslıysak ne âlâ, değilsek de kendimiz bir yol buluruz. Hayat bu, bazen masal, bazen gerçek. Ama her zaman eğlenceli!
Sevgilerimle,
Biraz Şanslı, Çokça Çabalayan Köşe Yazarınız
Sizlere Gelecekte Görüşmek Üzerine Meydan Okuyorum.
O Arada Görüşelim…

