MÜSLÜMAN KUSURSUZ DEĞİLDİR

En büyük hatamız ne biliyor musun? Müslüman’dan melek olmasını beklememiz.

Namaz kılanın hiç hata yapmayacağını, başörtü takanın hiç günah işlemeyeceğini, sakal bırakanın hiç öfkelenmeyeceğini, hacca gidenin artık hiç yanlış yapmayacağını sanıyoruz.

Sonra bir Müslüman hata yapınca, “İşte Müslümanlık bu mu?” diyoruz.

“Bunlar da mı Müslüman?” diyoruz.

Bir insanın kusurunu, bütün dinin kusuru gibi gösteriyoruz.

Oysa unuttuğumuz bir şey var: Peygamber Efendimizden başka kimse kusursuz değildi.

O, Allah tarafından korunmuştu. Biz korunmadık. O, hata yapmaktan muhafaza edilmişti. Biz her gün hataya meyilliyiz.

İnsan, aciz bir varlıktır. Kusurlu bir varlıktır. Zayıftır. Unutandır.

Zaten insan kelimesinin kökü de buradan gelir. Nisyandan gelir. Unutmaktan.

İnsan unutur. Sözünü unutur. Ahdi unutur. Rabbini bile unutur. Sonra bir ezan sesiyle, bir ölüm haberiyle, bir musibetle yeniden hatırlar. Sonra yine unutur. Bu, insanın fıtratıdır.

Beşer şaşar. Bu boşuna söylenmemiş bir söz değil. İnsanın adı üstünde, beşerdir. Şaşar, yanılır, düşer, kalkar. Bazen bildiği halde yapar. Bazen yapmaması gerektiğini bile bile yapar. Çünkü nefsi var. Çünkü şeytanı var. Çünkü zayıf bir tarafı var.

Peygamberler bile bu insanlık tarafını yaşamıştır. Adem aleyhisselam unutmuştur. Musa aleyhisselam öfkelenmiştir. Yunus aleyhisselam sabırsızlanmıştır. Onlar peygamber oldukları halde beşer olduklarını göstermişlerdir.

Biz kim oluyoruz da kusursuz olacağız?

Müslüman olmak, kusursuz olmak demek değildir. Müslüman olmak, kusurunu bilmek demektir. Hatasını fark edip, tövbe edip, yeniden dönmek demektir.

Kusursuz Müslüman ararsan, bulamazsın. Çünkü öyle biri yok. Varsa, o da peygamberdir ve o da aramızdan ayrılalı 1400 yıl oldu.

Bir Müslüman namaz kılıyor diye, o artık günahsız demek değildir. Bir Müslüman tesettürlü diye, o artık melek demek değildir. Bir Müslüman hoca diye, o artık hata yapmaz demek değildir.

Onlar da insan. Onlar da yoruluyor, kırılıyor, kızıyor, nefislerine yeniliyor, bazen düşüyor.

Sen bir Müslüman’ın hatasına bakıp dinden soğuyorsan, aslında dine değil, insana bakıyorsun demektir.

 İnsan seni yanıltır. İnsan seni hayal kırıklığına uğratır. Ama din yanıltmaz. Çünkü din, insanın değil, Allah’ın.

Müslüman’ı eleştirmeden önce şunu sor: Ben kusursuz muyum? Ben hiç hata yapmadım mı? Ben hiç unutmadım mı? Ben hiç nefsime yenilmedim mi?

Hepimiz aynı gemideyiz. Hepimiz aynı çamurdan yaratıldık. Hepimiz aynı zayıflıkla imtihan oluyoruz.

O yüzden Müslüman’dan kusursuzluk bekleme. Onu da insan olarak gör. Hatasını görünce dinden değil, insandan soğuduğunu fark et. Ve en önemlisi, onun düştüğü yerden senin de düşebileceğini unutma.

Çünkü bugün başkasının kusuruna gülen, yarın kendi kusuruna ağlayabilir.

Biz melek değiliz. Biz insanız. Unutan, şaşan, yanılan ama her seferinde yeniden Rabbine dönmeye çalışan insanlarız.

Ve belki de Müslüman olmak, tam olarak budur.