BİZ MÜSLÜMANDIK, BİRDİK, BÖLÜNDÜK

Bir zamanlar bizim kimliğimizin önünde başka bir sıfat yoktu.

Türk değildik, Kürt değildik, Arap değildik, Acem değildik. Önce Müslümandık.

Sonra neysek oyduk. Bizi bir yapan şey ırkımız değil, kıblemizdi. Aynı Allah’a secde ediyor, aynı kitaba inanıyor, aynı peygamberin ümmeti olmakla övünüyorduk.

Bağdat’ta bir alim ölse, Endülüs’te ağlanırdı. İstanbul’da bir cami yapılsa, Kahire’de dua edilirdi.

Bir Müslüman’ın derdi, diğerinin derdiydi. Çünkü biz bir bedendik. Bir organı ağrısa, bütün beden uyanık kalırdı.

Sonra ne oldu?

Bize bir ayna tuttular ve aynada bizi parça parça gösterdiler.

Dediler ki, sen Türk’sün, sen Kürt’sün, sen Arap’sın, sen Alevi’sin, sen Sünni’sin.

Böl, parçala, yönet. Kimliğimizin en küçük parçasını, en büyük parçanın önüne koyduk.

Birbirimize düşman olmak için sebep aramaya başladık. Mezhebimizi, ırkımızı, partimizi dinin önüne geçirdik.

Din birleştirsin diye gönderilmişti, biz onu ayırmak için kullandık.

Oysa tarih bize şunu söylüyor: Biz ne zaman birdik, o zaman güçlüydük. Ne zaman bölündük, o zaman sömürüldük.

Bizi bölerek güçsüz kıldılar. Önce zihnimizi böldü. Önce kalbimizi böldü. Sonra haritayı bölmek kolay oldu. Cetvelle çizilen sınırlar, önce gönüllerimize çizildi.

Bugün Kudüs ağlarken, Gazze yanarken, Arakan susarken, Doğu Türkistan unutulurken, biz hâlâ birbirimizle uğraşıyoruz.

Hâlâ kimin daha Müslüman olduğunu tartışıyoruz. Hâlâ parti kavgası, ırk kavgası yapıyoruz.

Kardeş kardeşe düşman oldu.

Unuttuk. Çok şeyi unuttuk.

Unuttuk ki, Allah bizi kavim kavim yarattı tanışalım diye, savaşalım diye değil.

Unuttuk ki, üstünlük ne ırkta, ne parada, ne partide.

Üstünlük ancak takvadaydı.

Şimdi soruyorum: Bizi bölenler bizden güçlü müydü?

Asıl bölünme haritalarda değil, kalplerde oldu. Haritaları yeniden birleştirmek zor olabilir. Ama kalpleri birleştirmek hâlâ mümkün.

Bunun için tek bir şey lazım: Yeniden hatırlamak.

Biz Müslümandık. Birdik. Ve ancak yeniden bir olursak, yeniden Müslümanlığımızın hakkını vereceğiz.

Yoksa bu bölünmüşlükle, ne dünyada huzur bulacağız, ne de ahirette hesabı verebileceğiz.