Nöbetçi Eczaneler
Kendimize hep aynı yalanı söylüyoruz:
“Ben mükemmeliyetçiyim.”
Hayır, değilsin.
Sen mükemmeliyetçi değil, memnuniyetsizsin.
Mükemmeliyetçi insan en iyisini yapmaya çalışır ve yaptığı işten huzur duyar. Memnuniyetsiz insan ise en iyisi olsa bile huzursuzdur. Çünkü sorunu işte değil, içindedir.
Bizim sorunumuz bu.
Evimiz var, memnun değiliz. Daha büyüğü var ya…
İşimiz var, memnun değiliz. Daha rahatı var ya…
Eşimiz, çocuğumuz var, memnun değiliz. Elaleminki daha mutlu ya…
Yemeğimiz var, memnun değiliz. Fotoğrafta gördüğümüz daha güzeldi ya…
Hep daha fazlası. Hep başka bir şey. Hep bir eksik.
Mükemmel olsun diye uğraşmıyoruz aslında. Hiçbir şeyden tatmin olamadığımız için bahane uyduruyoruz. Adına da “mükemmeliyetçilik” diyoruz ki havalı dursun.
Oysa Kur’an bize bu hastalığın adını 1400 yıl önce koymuş: Nankörlük.
“İnsan gerçekten çok nankördür.” [Adiyat 6]
Nankörlük ne demek biliyor musun? Elindeki nimeti görmeyip, elinde olmayanı dert etmek.
Şeytanın en sevdiği oyun bu. Sana sahip olduklarını unutturur, sahip olmadıklarını hatırlatır. Ve sen bütün gün olmayanlar için üzülürsün. Olanlar için ise bir kez bile “Elhamdülillah” demezsin.
Bak Peygamberimiz (s.a.v) ne diyor:
“Sizden biriniz mal ve yaratılış bakımından kendinden üstün olana bakmasın, kendinden aşağıda olana baksın. Bu, Allah’ın üzerinizdeki nimetini küçümsememeniz için daha uygundur.” [Müslim]
Çözüm çok basit.
Mükemmeli aramayı bırak, mevcuda şükretmeye başla.
Çünkü mükemmeli ararken mutsuz oluyorsun, mevcuda şükredince mutlu oluyorsun.
Bu ev mükemmel değil ama sıcak. Elhamdülillah.
Bu hayat mükemmel değil ama devam ediyor. Elhamdülillah.
Ben mükemmel değilim ama Allah beni hala affediyor. Elhamdülillah.
Mükemmeliyetçilik seni cennete götürmez. Memnuniyetsizlik ise cehennemi daha dünyadayken yaşatır.
Bırak mükemmel olmayı.
Razı ol. Şükret. Memnun ol.