Biz bu toplumda garip bir şey yaşıyoruz.
Bir kadın açık giyinince, ne yaparsa yapsın “özgürlük” oluyor. Gülerse özgür, gezerse özgür, bağırırsa özgür, yanlış yaparsa “gençtir, olur” deniyor.
Ama bir kadın tesettürlü olunca, ne yaparsa yapsın yargılanıyor.
Tesettürlü kadın gülerse “Böyle tesettür mü olur?” deniyor. Gezerse “Tesettürlü de gezer mi?” deniyor. Kahkaha atarsa “Tesettürüne yakışmadı” deniyor. Bir hata yaparsa “İşte tesettürlüler böyle” deniyor.
Biz soruyoruz: Neden?
Neden birinin yanlışı kendisine, diğerinin yanlışı bütün tesettürlülere yazılıyor?
Açık bir kadın hata yapınca “O kadın hata yaptı” deniyor. Tesettürlü bir kadın hata yapınca “Tesettürlüler böyle” deniyor. Bu adil mi?
Tesettürlü kadın, melek değil. O da insan. O da güler, o da ağlar, o da yorulur, o da hata yapar. Tesettür, onun günahsız olduğu anlamına gelmez. Tesettür, onun Allah’a verdiği bir sözdür. O sözü tutmaya çalışırken de insan olduğunu unutmayalım.
Biz açık kadını da yargılamayalım, tesettürlü kadını da yargılamayalım. Herkesin hesabı Allah’a. Biz hakim değiliz.
Ama şu çifte standardı da görelim artık.
Bir kadının mini eteği “özgürlük” ise, diğer kadının tesettürü de özgürlüktür. Bir kadının gülmesi “özgürlük” ise, diğer kadının gülmesi de özgürlüktür.
Özgürlük, sadece açık olana ait değil. Özgürlük, herkese ait.
Biz tesettürlü kadından kusursuz olmasını beklemeyelim. Onun da nefes almasına izin verelim. Onun da insan olduğunu kabul edelim.
Ve biz, tesettürlü kardeşlerimize şunu söyleyelim: Başkası ne derse desin, sen Allah için örtündün. İnsanlar için değil. İnsanların yargısı geçici, Allah’ın rızası kalıcı.
Vazgeçme.
Biz birbirimizi yargılamayı bırakalım. Birbirimize destek olalım.
Çünkü bu toplum, ancak yargılamayı bırakınca gelişecek.
Nitekim yargılamak yalnızca Allah’a mahsus.
Allah’ın kuluyla arasına girmek kimin haddine.
Bir insanın günahını bilebilirsin ama tövbesini bilemezsin…
Belki o affedilecek ama sen kınadığında helallik almadığın için hiç affedilmeyeceksin.
Biraz Allah korkumuz olsun.
Neticede kimse kınadığını yaşamadan ölmeyecek…
Kim yarın ne yaşayacağını ne biliyor ki…
Ne oldum dememeli ne olacağım demeli o yüzden.
Bu kendinden eminlik bu kibir nerden geliyor?
İnsanlıktan nasibimizi hala alamadık galiba…
“Sınanmamışlığın kibri” bu fakat bu sınanmamışlık çokta uzun sürmeyecek gibi…Biz bu toplumda garip bir şey yaşıyoruz.
Bir kadın açık giyinince, ne yaparsa yapsın “özgürlük” oluyor. Gülerse özgür, gezerse özgür, bağırırsa özgür, yanlış yaparsa “gençtir, olur” deniyor.
Ama bir kadın tesettürlü olunca, ne yaparsa yapsın yargılanıyor.
Tesettürlü kadın gülerse “Böyle tesettür mü olur?” deniyor. Gezerse “Tesettürlü de gezer mi?” deniyor. Kahkaha atarsa “Tesettürüne yakışmadı” deniyor. Bir hata yaparsa “İşte tesettürlüler böyle” deniyor.
Biz soruyoruz: Neden?
Neden birinin yanlışı kendisine, diğerinin yanlışı bütün tesettürlülere yazılıyor?
Açık bir kadın hata yapınca “O kadın hata yaptı” deniyor. Tesettürlü bir kadın hata yapınca “Tesettürlüler böyle” deniyor. Bu adil mi?
Tesettürlü kadın, melek değil. O da insan. O da güler, o da ağlar, o da yorulur, o da hata yapar. Tesettür, onun günahsız olduğu anlamına gelmez. Tesettür, onun Allah’a verdiği bir sözdür. O sözü tutmaya çalışırken de insan olduğunu unutmayalım.
Biz açık kadını da yargılamayalım, tesettürlü kadını da yargılamayalım. Herkesin hesabı Allah’a. Biz hakim değiliz.
Ama şu çifte standardı da görelim artık.
Bir kadının mini eteği “özgürlük” ise, diğer kadının tesettürü de özgürlüktür. Bir kadının gülmesi “özgürlük” ise, diğer kadının gülmesi de özgürlüktür.
Özgürlük, sadece açık olana ait değil. Özgürlük, herkese ait.
Biz tesettürlü kadından kusursuz olmasını beklemeyelim. Onun da nefes almasına izin verelim. Onun da insan olduğunu kabul edelim.
Ve biz, tesettürlü kardeşlerimize şunu söyleyelim: Başkası ne derse desin, sen Allah için örtündün. İnsanlar için değil. İnsanların yargısı geçici, Allah’ın rızası kalıcı.
Vazgeçme.
Biz birbirimizi yargılamayı bırakalım. Birbirimize destek olalım.
Çünkü bu toplum, ancak yargılamayı bırakınca gelişecek.
Nitekim yargılamak yalnızca Allah’a mahsus.
Allah’ın kuluyla arasına girmek kimin haddine.
Bir insanın günahını bilebilirsin ama tövbesini bilemezsin…
Belki o affedilecek ama sen kınadığında helallik almadığın için hiç affedilmeyeceksin.
Biraz Allah korkumuz olsun.
Neticede kimse kınadığını yaşamadan ölmeyecek…
Kim yarın ne yaşayacağını ne biliyor ki…
Ne oldum dememeli ne olacağım demeli o yüzden.
Bu kendinden eminlik bu kibir nerden geliyor?
İnsanlıktan nasibimizi hala alamadık galiba…
“Sınanmamışlığın kibri” bu fakat bu sınanmamışlık çokta uzun sürmeyecek gibi…

