Nöbetçi Eczaneler
Modern iş hayatı tuhaf bir çelişki üretiyor: İnsanlar ya işlerine bağlı ama tükenmiş durumda, ya da daha az stresli ama bir o kadar kopuk.
Gallup’un 160 ülkeyi kapsayan son raporu bu çelişkiyi net biçimde ortaya koyuyor. Rakamlar soğuk, ama anlattıkları oldukça sıcak: Küresel çalışan bağlılığı sadece yüzde 20. Yani her 5 çalışandan 4’ü aslında işine “tam olarak orada değil.”
Bu, sadece bir motivasyon sorunu değil.
Bu, küresel bir verimlilik krizi.
Öyle ki, bu kopuşun ekonomik karşılığı küresel GSYH’nin yüzde 9’una kadar çıkabiliyor. Başka bir deyişle, insanlar işte ama zihinleri başka yerde. Ve bu durum, dünya ekonomisine milyarlarca dolarlık bir fatura çıkarıyor.
Peki bu tablo her yerde aynı mı?
Hayır. Asıl hikâye burada başlıyor.
Avrupa daha az stresli. Bu iyi haber. Ama aynı zamanda çalışan bağlılığının en düşük olduğu bölge. Üstelik bu bir istisna değil; altı yıldır süren bir eğilim.
Yani Avrupa’da insanlar daha sakin… Ama daha uzak.
Öte yanda Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada var. Burada tablo tersine dönüyor: Bağlılık yüksek, ama stres de zirvede.
Yani orada insanlar daha ilgili… Ama daha yorgun.
Bu tablo bize şunu söylüyor: Günümüz iş dünyası hâlâ dengeyi bulabilmiş değil.
Ya çalışanı sisteme bağlayıp onu tüketiyor,
ya da çalışanı rahat bırakıp sistemden koparıyor.
İkisinin ortası hâlâ yok.
Asıl soru şu:
İdeal çalışan hangisi?
Stres altında performans gösteren mi, yoksa huzurlu ama ilgisiz olan mı?
Belki de bu sorunun kendisi yanlış.
Çünkü mesele çalışanların nasıl olduğu değil, iş modellerinin nasıl kurulduğu.
Bugünün şirketleri hâlâ eski dünyanın refleksleriyle yönetiliyor:
Daha fazla performans, daha fazla çıktı, daha fazla rekabet. Ama çalışan artık o eski çalışan değil. Anlam arıyor, denge arıyor, nefes alacak alan istiyor.
Ve bulamadığında ya kopuyor… Ya da tükeniyor.
Gallup’un verileri aslında bir uyarı:
İş dünyası çalışanı yeniden düşünmek zorunda.
Yoksa yakında ofisler dolu olacak…
Ama içinde gerçekten çalışan kimse kalmayacak..!