\u0130nsan Diyorum Azizim\u2026<\/p>\n
Ne kadar zavall\u0131 bir mahlukat.<\/p>\n
En sevimli en \u00e7ekici yarad\u0131lm\u0131\u015f konumunu oynarken ne kadar rahat ne kadar etkileyici?<\/p>\n
Ama arka planda\u00a0ki\u00a0y\u00fcre\u011finde kopan f\u0131rt\u0131nalar\u0131 davran\u0131\u015f\u00a0ve s\u00f6ylemlerinde kar\u015f\u0131ya aksettirmesi\u00a0de bir o kadar amat\u00f6rce.<\/p>\n
\u0130nsan diyorum.<\/p>\n
En g\u00fc\u00e7l\u00fc ama bir taraftan\u00a0da en k\u0131r\u0131lgan, hisli, bo\u015f taraf\u0131n\u0131 dolu g\u00f6stermeye bay\u0131lan ve ayn\u0131 zamanda bo\u015fluklar\u0131ndan suni kahramanlar icat edip halk\u0131n \u00fczerine salan.<\/p>\n
En ufak r\u00fczgarda k\u0131r\u0131lan,\u00a0d\u00fc\u015fen,\u00a0par\u00e7alanan ama yine\u00a0de \u201cben iyiyim ki\u201d demeyi kendine\u00a0alet\u00a0edinen.<\/p>\n
Sahip oldu\u011fum krall\u0131kta, kafamda milyon sayfal\u0131k birincil roman\u0131m\u0131 yazarken a\u011fz\u0131mdan tek kelime \u00e7\u0131kmamas\u0131, hi\u00e7 de garipsenecek bir durum de\u011fil.<\/p>\n
Zira baz\u0131 hik\u00e2yeler vard\u0131r ki, kaleme al\u0131nmaz, k\u00e2\u011f\u0131da d\u00f6k\u00fclmez; sadece y\u00fcre\u011fin kuytu k\u00f6\u015felerinde birikir, sessizce b\u00fcy\u00fcr.<\/p>\n
Kelimeler, o derin u\u00e7urumda kaybolur gider.<\/p>\n
\u0130\u015fte bu sessizlik, bu i\u00e7e kapan\u0131\u015f,\u00a0bu var\u00a0olma ve kabullenme tela\u015f\u0131,\u00a0kimine g\u00f6re bir tuhafl\u0131k, kimine g\u00f6reyse bir varolu\u015f bi\u00e7imi.<\/p>\n
Bense buna\u00a0\u201cy\u00fcre\u011fime s\u00fcrg\u00fcn olmak\u201d<\/b>\u00a0diyorum. Kendi \u00f6z benli\u011fine, kendi topra\u011f\u0131na, kendi ge\u00e7mi\u015fine hasretle tutsak kalmak…<\/p>\n
Bu duyguyu anlamak i\u00e7in insan\u0131n \u00f6nce yetimli\u011fi tatmas\u0131 laz\u0131m.<\/p>\n
Yetimlik derken, illa anne-baba eksikli\u011finden bahsetmiyorum. Bazen bir memleketten, bazen bir \u00e7ocukluk an\u0131s\u0131ndan, bazen de bir \u00e7ift tan\u0131d\u0131k g\u00f6zden kopmak da yetim b\u0131rak\u0131r insan\u0131. \u00d6ks\u00fczl\u00fck dedi\u011fin, sadece d\u00f6rt duvar aras\u0131nda de\u011fil, ruhunun en \u00fccra k\u00f6\u015felerinde de yank\u0131lan\u0131r. Bir bakars\u0131n, kalabal\u0131klar i\u00e7inde yapayaln\u0131zs\u0131n. Bir bakars\u0131n, g\u00fcl\u00fcmserken bile g\u00f6zlerin uzaklara dalm\u0131\u015f, yitip gitmi\u015fsin,\u00a0kendinsizli\u011fin sonsuz\u00a0zifirisinde.<\/p>\n
Bunlar hep yetimlikten, \u00f6ks\u00fczl\u00fckten…<\/p>\n
Memleket hasreti diye bir \u015fey var ki, onu ancak \u00e7eken bilir.<\/p>\n
\u00c7ektirenlerin sa\u011fl\u0131\u011f\u0131n\u0131 ve total b\u00fct\u00fcnl\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc\u00a0de sorgulamak boyun borcu diye ge\u00e7er literat\u00fcrde.\u00a0Beton y\u0131\u011f\u0131nlar\u0131 aras\u0131nda kaybolmu\u015f bir \u015fehirde, \u00e7ocuklu\u011funun ge\u00e7ti\u011fi topraklar\u0131 \u00f6zlersin. Belki bir dere kenar\u0131nda yal\u0131nayak ko\u015ftu\u011fun g\u00fcnler gelir akl\u0131na, belki de kom\u015fu teyzenin soba \u00fcst\u00fcnde pi\u015firdi\u011fi kestane kokusu. O g\u00fcnler geride kalm\u0131\u015ft\u0131r ama y\u00fcre\u011finde bir yer edinmi\u015ftir. Ne kadar uza\u011fa gitsen de\u00a0ne kadar modern bir hayat kursan da\u00a0i\u00e7indeki o k\u00f6y, o sokak, o eski ah\u015fap ev seni b\u0131rakmaz.<\/p>\n
Gitti\u011fin her yerde o h\u00fclasa hayal ad\u0131m ad\u0131m takip ve taciz \u00fcslubunda, senin varl\u0131\u011f\u0131ndan \u00f6nce\u00a0kendi\u00a0varl\u0131\u011f\u0131n\u0131 idame mecburiyetine d\u00fc\u015fer.<\/p>\n
Memleket hasreti, bir yara gibi s\u0131zlar durur. Kapanmaz, kabuk ba\u011flamaz; sadece zamanla al\u0131\u015f\u0131r insan o ac\u0131ya.<\/p>\n
Bazen d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcyorum da,\u00a0bu hasret sadece memlekete mi?<\/p>\n
Hay\u0131r.<\/p>\n
As\u0131l hasret, kendimize. O saf, o masum, o hayallerle dolu eski halimize.<\/p>\n
Hayat bizi oradan oraya savururken, bir yerlerde kendimizi unuttuk. Kendi \u00f6z y\u00fcre\u011fimize s\u00fcrg\u00fcn olduk. Kimimiz bir sevdaya kap\u0131l\u0131p kaybetti kendini, kimimiz ekme\u011finin pe\u015finde ko\u015farken. Ama hep bir \u015fey eksik kald\u0131, hep bir yan\u0131m\u0131z yar\u0131m. \u0130\u015fte o eksiklik, o yar\u0131m kalan yan, kafamdaki milyon sayfal\u0131k roman\u0131n sat\u0131r aralar\u0131na gizleniyor.<\/p>\n
Yazam\u0131yorum, \u00e7\u00fcnk\u00fc yazarsam bitecek gibi geliyor. Sanki o duyguyu k\u00e2\u011f\u0131da d\u00f6kt\u00fc\u011f\u00fcm an, i\u00e7imdeki son ba\u011f da kopacak.<\/p>\n
Belki de bu y\u00fczden susuyorum. A\u011fz\u0131mdan tek kelime \u00e7\u0131km\u0131yor, \u00e7\u00fcnk\u00fc kelimeler yetmiyor. Hissetmekle anlatmak aras\u0131nda bir u\u00e7urum var.<\/p>\n
Hissetmek, ya\u015famak demek; anlatmaksa bir nevi veda. Ben vedaya haz\u0131r de\u011filim. Ne memleketime\u00a0ne \u00e7ocuklu\u011fuma\u00a0ne de y\u00fcre\u011fimde biriken o sayfas\u0131 t\u00fckenmez romana. Sustuk\u00e7a b\u00fcy\u00fcyor i\u00e7imdeki d\u00fcnya, kocaman bir a\u011fa\u00e7 oluyor ve beni yutuyor yaprak aralar\u0131ndaki dehliz aralar\u0131nda.<\/p>\n
Sustuk\u00e7a \u00e7o\u011fal\u0131yor an\u0131lar, hasretler, hayaller\u00a0ve ben o roman\u0131m\u0131 bitiremiyorum.<\/p>\n
Bir g\u00fcn belki, bir kahve fincan\u0131n\u0131n bu\u011fusunda ya da bir sonbahar yapra\u011f\u0131n\u0131n h\u0131\u015f\u0131rt\u0131s\u0131nda bulurum kendimi. O zaman d\u00f6k\u00fcl\u00fcr belki kelimeler. Ama \u015fimdilik, bu sessizlik benim s\u0131\u011f\u0131na\u011f\u0131m. Yetimli\u011fim, \u00f6ks\u00fczl\u00fc\u011f\u00fcm, memleket hasretim… Hepsi y\u00fcre\u011fime s\u00fcrg\u00fcn. Ve ben, bu s\u00fcrg\u00fcnde kendi hik\u00e2yemi yaz\u0131yorum. Sessizce, derinden, milyonlarca sayfa…<\/p>\n
S\u00fcrg\u00fcn\u00fcmden selamlar\u2026<\/p>\n
Gelecekte G\u00f6r\u00fc\u015fmek Umudu \u0130le\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u0130nsan Diyorum Azizim\u2026 Ne kadar zavall\u0131 bir mahlukat. En sevimli en \u00e7ekici yarad\u0131lm\u0131\u015f konumunu oynarken ne kadar rahat ne kadar etkileyici? Ama arka planda\u00a0ki\u00a0y\u00fcre\u011finde kopan f\u0131rt\u0131nalar\u0131 davran\u0131\u015f\u00a0ve s\u00f6ylemlerinde kar\u015f\u0131ya aksettirmesi\u00a0de bir o kadar amat\u00f6rce. \u0130nsan diyorum. En g\u00fc\u00e7l\u00fc ama bir taraftan\u00a0da en k\u0131r\u0131lgan, hisli, bo\u015f taraf\u0131n\u0131 dolu g\u00f6stermeye bay\u0131lan ve ayn\u0131 zamanda bo\u015fluklar\u0131ndan suni kahramanlar […]<\/p>\n","protected":false},"author":17,"featured_media":92089,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[37],"tags":[],"class_list":["post-93942","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-safak-genc"],"views":155,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/93942","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/17"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=93942"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/93942\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/92089"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=93942"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=93942"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mersingazetesi.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=93942"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}